سلام

حتما شما هم شنیده اید که چند روز پیش یک شناور یا همان اتوبوس دریایی در آبهای جنوب غرق شد و ۱۶ یا ۱۷ شهروند بی گناه به کام مرگ رفتند .

رویداد به شدت باور نکردنی است . در خلیج فارس و دریای عمان که نسبتا دریاهای کوچکی به شمار می روند , در جایی که مسیر حرکت مداوم قایقهای و لنجهای تفریحی و باربری است , در یک روز عادی به همین سادگی ۱۷ ( یا ۱۶ !! ) نفر از ۲۲ ( یا ۲۰ ) نفر در دریا غرق می شوند ؟

مگر جلیقه ی نجات نداشتند ؟ می دانیم که جلیقه های نجات به سادگی هر فردی را برای مدت طولانی روی آب نگه می دارند و خلیج فارس هم که هر زمان غیرتمان گل می کند با نام آبهای گرم خلیج فارس از آن یاد می کنیم آنقدر گرم هست که مانند فیلم تایتانیک هیچ جک و رزی در آن یخ نزنند .

پس چطور می شود که این افراد ( که ۱۴ نفرشان هم همشهریهای من بودند ) به همین سادگی جانشان را از دست می دهند و سفری که قرار بوده تفریحی باشد و اسباب خوشگذرانی , به تلخ ترین خاطره ی خانواده هایشان بدل می شود ؟

گزارشها را که می خوانی نکات جالبی برایت روشن می شود . جلیقه های نجات فقط ۱۵ عدد بوده اند در حالی که قایق ۲۲ سرنشین داشته !!!! از ۱۰۰ سال پیش و غرق کشتی تایتانیک به همه ی دریانوردان دنیا ثابت شد که امکانات نجات باید برای همه ی سرنشینان فراهم شود و نه برای بخشی از آنها .

از سوی دیگر قایق فرسوده ی یاد شده سوخت به اندازه ی کافی نداشته , بی سیم نداشته , هوا به شدت طوفانی بوده و از همه تلخ تر اینکه شناوری که برای امداد رسانی به سوی قایق می آید فقط ۳ نفر خدمه داشته .

دو بار برخورد شدید شناور امداد با اتوبوس دریایی باعث شکستن آن می شود ( مانند یک لیوان شیشه ای !! ) و به همین سادگی ۱۶ نفر از شهروندان ایرانی در دریا غرق می شوند .

در شگفت می مانی از این همه بیخیالی و بی فکری کوتاهی و نبود مدیریت .

دوست دارم بدانم کاپیتان اتوبوس دریایی با خود چه فکر می کرده ؟ او که جلیقه ی نجات به تعداد مسافرانش نداشته , هیچ توجهی هم به میزان سوخت موجود در باک قایقش نداشته ,  نگرانی بابت نداشتن بی سیم به خود راه نمی داده و مسافران را راهنمایی نکرده که درون اتاقک قایق ننشینند !! آیا اندیشه ی نامیرایی و زندگی جاویدان برای خودش و قایقش داشته ؟

زمانی که ایشان فقط ۱۵ جلیقه ی سوراخ و پاره و فرسوده در قایقش داشته نهادهای مسوول کجا بوده اند ؟

کسی نبوده که در اسکله بر مسافر سوار کردن ایشان نظارتی بکند ؟

هیچ کس مسوول اعلام وضعیت هوا به قایقها نبوده ؟

کسی نبوده که لزوم بی سیم را به صاحبان قایقها یاد آوری کند ؟

سکاندار شناور امداد چقدر در کارش مهارت داشته که چنان به اتوبوس دریایی نکوبد که قایق از میان نشکند و مسافرانش به کام مرگ نیفتند ؟

پرسش زیاد است و پاسخی هم نیست . به راستی که مدیریت در ایران الگویی برای تمامی کشورهای جهان است . هرچه اینها کردند آنها نکنند , حتما خوشبخت می شوند .

برای دیدن خبرهای خبرگزاری ها اینجا و اینجاکلیک کنید .