در این سرای بی کسی کسی به در نمی زند

                                         به دشت پر ملال ما پرنده پر نمی زند

یکی ز شب گرفتگان چراغ بر نمی کند

                                        کسی به کوچه سار شب در سحر نمی زند

نشسته‌ام در انتظار این غبار بی سوار

                                      دریغ کز شبی چنین سپیده سر نمی زند

گذرگهی است پرستم که اندرو به غیر غم

                                      یکی صلای آشنا به رهگذر نمی زند

چه چشم پاسخ است از این دریچه‌های بسته ات

                                     برو که هیچ کس ندا به گوش کر نمی زند

نه سایه دارم و نه بر ,  بیفکنندم و سزاست

                                     وگر نه بر درخت تر کسی تبر نمی زند 

شعر از هوشنگ ابتهاج ( ه.ا. سایه )