سلام

باستان شناسان از غاری در کشور پرو سازی پیدا کرده اند که از یک صدف بزرگ ساخته شده است . این ساز دیرینه ای برابر با 3000 سال دارد . در جای دهانه , سوهان کاری شده و با ایجاد شیار جای قرار گرفتن لب نوازنده بر روی آن مشخص شده است .

بدنه ی ساز رنگ آمیزی شده و شیارهایی بر روی لبه ی بیرونی صدف کنده شده که احتمالا برای زیبایی بوده اند , از سوی دیگر روی سطح بیرونی کنده کاری هایی انجام شده که احتمالا نقوش مذهبی بوده اند . نکته ی جالب توجه آن است که بر خلاف سایر یافته های باستان شناسی این ساز چنان سالم است که متخصصان توانستند آنرا بنوازند .

L129098718588

یک متخصص لبش را بر روی ساز گذاشته و آنرا نواخته و با استفاده از 4 میکروفون که در دهان وی , لبه ی ساز , داخل بدنه ی اصلی و محل خروج صدا کار گذاشته بودند صدای خروجی آنرا آنالیز کرده اند .

در شرایط عادی ساز تنها دو نت می نوازد , اما با تغییر زاویه ی دهان نوازنده و جابه جایی دستش نتهای دیگری هم به مجموعه ی آواهای ساز افزوده می شوند .

111

این ساز در یک غار یافته شده و با توجه به شرایط داخلی غار که محل اجرای مراسم مذهبی بوده دانشمندان گمان می کنند که نوای این ساز در غار تنین ویژه و چند گانه ای داشته , به گونه ای که شنونده نمی توانسته جهت صدا و جای قرار گرفتن نوازنده را پیدا کند , گویا برای ایجاد جذبه و مرموز تر شدن فضا به این گونه عمل می کرده اند تا باورهای زایرین غار مستحکم تر شود .

دختران قربانی

سلام

عکس بالا در 1915 بوسیله ی عکاس موسسه ی نشنال جئوگرافیک گرفته شده و نشان دهنده ی مومیایی و اسکلت قربانی هایی است که حدود 600 سال قبل در امپراطوری اینکا تقدیم به خدایان شده اند .

امپراطوری اینکا از 1200 تا 1533 میلادی در اکوادور و بولیوی و پروی امروزی گسترده شده بود .

اینکاها هم مانند سایر اقوام و تمدنهای آمریکای جنوبی خدایان گوناگونی داشته اند و گویا بزرگترین این خداها , خدای خورشید بوده .

وجه مشترک اغلب مذاهب آمریکای جنوبی نیاز آنها به قربانی کردن انسانها بوده است . بسته به شرایط محیطی , برخی کودکان و حتی نوزادان را قربانی می کرده اند  (عکس های شماره ی 1 تا 4) ,  برخی زنان جوان و برخی هم دشمنان , اسیران و برده ها را .