سلام

نام تیکو براهه ( TYCHO BRAHE ) ستاره شناس معروف دانمارکی با فعالیتهای علمی و رسم جداول دقیق حرکت سیاره های منظومه ی شمسی و کشف ستاره های جدید بر سر زبانها افتاد .

اما آنچه که وی را معروف تر از سایر هم رده هایش کرد حواشی زندگی وی بود .

براهه در یک دوئل در سال ۱۵۶۵ میلادی بخشی از بینی خود را از دست داد . درگیری بر سر یک قضیه ی ریاضی بروز کرده بود و کار را به دوئل کشاند که نتیجه اش استفاده از یک بینی مصنوعی برای بقیه ی عمربود .( در نقاشی چهره اش این بینی مصنوعی کاملا پیداست )

Tycho_Brahe

در سال ۱۵۹۹ براهه به دعوت امپراطور بوهم ( کشور چک امروزی ) رودولف یازدهم به پراگ نقل مکان می کند و یوهانس کپلر را که بعدها ستاره شناس معتبری شد به دستیاری خود انتخاب می کند .

۲ سال بعد در اکتبر ۱۶۰۱ براهه از طرف رییس دربار دعوتنامه ای  برای صرف شام با خانواده ی سلطنتی دریافت می کند .

در ۱۳ اکتبر ۱۶۰۱ براهه در حالی پای به قصر سلطنتی گذارد که مدتها بود از یک ناراحتی مزمن مثانه رنج می برد . در جریان صرف شام براهه نیاز شدیدی به دستشویی در خود احساس می کرد . اما فضای بیش از حد متکلف و رسمی شام درباری اجازه نمی داد که عذر خواهی کرده و به دستشویی برود . به هر حال می شود اینگونه برداشت کرد که شرم ذاتی هم مزید بر علت شد و آقای براهه آنقدر ادرار خود را در آن مهمانی نگه داشت که به یک رویداد شوم منجر شد .

براهه پس از بازگشت از مهمانی متوجه شد که دیگر ادرار نمی کند . بله مثانه ی ستاره شناس بزرگ ترکیده بود . ۱۱ روز پس از آن تاریخ با رنج و درد و مشقت زیاد تیکو براهه از دنیا رفت تا حدود ۴۰۰ سال بعد میلان کوندرا نویسنده ی معروف اهل چک لقب : سلطان شرم و ش.ا.ش را به وی بدهد .

این یک مطلب شاد و تفریحی نیست , اما  اندوهناک و تاسف برانگیز هم نیست , چون اتفاقی که در ادامه شرحش می آید با میل و اراده و اختیار کامل همه ی بوجود آورندگانش بوده و همگی سرنوشتشان را خودشان انتخاب کرده اند .

جیمز جونز مقدس

جیمز جونز مقدس

در سالهای آغازین دهه ی ۶۰ میلادی در ایالت کالیفرنیای آمریکا کشیشی به نام جیمز جونز  از اهالی ایندیانا فرقه ای مذهبی را بنیان گذاری کرد که بر پایه ی شعارهایی مثل برابری سیاه و سفید و تسویه ی جامعه و دولت از پلیدی و فساد استوار بود . در کوتاه زمانی گروه بزرگی از مردم گرداگرد او جمع شدند و شمار پیروانش بسیار زیاد شد .
گویا شرایط اجتماعی نامناسبی که در سالهای پس از پایان جنگ ویتنام بر آمریکا مستولی شده بود و شدت گرفتن احساسات نژاد پرستانه در برخی ایالتهای آمریکا باعث شده بود تا کسب و کار جیمز جونز رونق زیادی بگیرد و شدت شیفتگی مردم به او به درجه ای برسد که در یکی از سخنرانی هایش اعلام کند :

” اگر خدا را در وجود من می بینید اشکالی ندارد “ !!!!

( بقیه در ادامه ی مطلب )

 

جوانمرد و خوشخوی و بخشنده باش
                                                           چو حق بر تو پاشد تو بر بنده پاش
ره نیک مردان آزاده گیر
                                                           چو استاده ای دست افتاده گیر         
سیاه اندرون باشد و سنگ دل
                                                           که خواهد که موری شود تنگ دل
کسی نیک بیند به هر دو سرای
                                                           که نیکی رساند به خلق خدای
کرم ورزد آن کس که مغزی در اوست
                                                           که دون همتان اند بی مغز و پوست
خنک آن که آسایش مرد و زن
                                                           گزیند بر آسایش خویشتن
بخور تا توانی به بازوی خویش
                                                           که سعیت بود در ترازوی خویش
چو مردان ببر  رنج و راحت رسان 
                                                           مخنث* خورد دسترنج کسان
برانداز بیخی که خار آورد
                                                           درختی بپرور که بار آورد
مبخشای بر هرکجا ظالمی است 
                                                           که رحمت بر او جور بر عالمی است
جفا پیشگان را بده سر به باد 
                                                           ستم بر ستم پیشه عدل است و داد

———————————————————————————————

مخنث ( mokhanas ) : مرد بدون ریش , معادل بدکاره و هرزه در روزگار سعدی مرحوم

 

 

شاید بهتر باشد که نخستین پست این وبگاه به توضیح این که پرثوه چیست اختصاص یابد .

پرثوه که بعدها در دوره های اسلامی بارثاوا خوانده شد در حقیقت نام قبیله یا گروهی از آریاییان است که در حدود ۱۰۰۰ تا ۵۰۰ قبل از میلاد مسیح ( یعنی ۳۰۰۰ تا ۲۵۰۰ سال قبل ) به ناحیه ی خراسان امروزی ( حدودا همین خراسان رضوی امروز ) آمده و در آن ساکن شدند . برخلاف پارت های اشکانی یا همان پرثوه ای ها که ایل های بیابانگرد بودند , اهالی قدیمی این سرزمین شهرنشین بودند . این سرزمین از همان روزگار پرثوه نام گرفت تا در دوره ی ساسانی که به خورآیان ( سرزمینی که خورشید از آنجا می آید ) دگرگونی یافت و خورآیان هم در دوره های بعد به خورآسان** و خراسان تغییر کرد .

——————————————————————————–

**گویا مصدر آییدن ( آمدن ) در انتهای دوره ی ساسانی و ابتدای دوره ی اسلامی در زبان پارسی دری به آسیدن تبدیل شده بوده  .

برای توضیحات بیشتر و کاملتر می توانید به کتاب “تاریخ مردم ایران” از مرحوم دکتر عبدالحسین زرین کوب جلد ۱ , صفحه ۳۱۸  مراجعه فرمایید .

 

ارادتمند
وحید فلاحی